vrijdag 16 november 2012

Vandaag is groen


Om de een of andere reden doet de muziek van Paul de Leeuw mij atijd denken aan de vakanties in Frankrijk toen ik nog een ondeugend klein kind was.

En specifiek aan het tennistoernooi waar mijn grote zus aan mee mocht doen, maar waar ik nog te klein voor was.

Gelukkig mocht ik wel samen met mn moeder en Anette (een vakantie kennis die mijn ouders ontmoet hebben omdat ik als kleine hummel besloot elke tent in te lopen met de woorden “Mag ik even in jullie tent kijken?”) met behulp van waterflessen en aluminium folie de wedstrijdbekers mocht maken. Tenminste als ik de tijd vond tussen het hutten bouwen en mijn tent onderzoek.

De muziek doet me denken aan mn eerste vakantieliefde, die dit 6jarige hummeltje waarschijnlijk nooit zal herinneren maar onopgemerkt door eenzelfde kabouter voor eeuwig vastgelegd is op haar eerste wegwerpcamera.

Terug ter zake. De laatste tijd speelt steeds vaker het nummer van Paul de Leeuw “Het gras zal altijd groener zijn”.

Sinds kort heb ik de echte betekenis daarvan uitgevonden.

Pas nu mis ik het kikkerlandje met de o zo verschrikkelijke politiek.

Pas nu waardeer ik de schoonheid van de natuur.

Pas nu mis ik de kou en de sneeuw.

Pas nu waardeer ik de (te veel) politie op straat.

Pas nu weet ik hoe mooi bergen kunnen zijn.

Pas nu mis ik de kersttijd met de familie enorm.

Pas nu wordt ik gelukkig van de regen.

Pas nu weet ik niet meer aan welke kant van de heuvel ik beter af ben.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten