Als een soort ninja verwissel ik de zender zodra ik erachter kom dat hello goodbye op tv is.
Niet omdat ik dit nou zon mega slecht programma vind, maar omdat ik het gewoonweg niet aankan om het te zien.
Ik heb een hekel aan vliegvelden,
Vliegvelden betekenen bij mij eigenlijk alleen maar verdriet.
95% van de keren dat ik op het vliegveld kom betekend het afscheid nemen.
Weg gaan en mensen achterlaten.
Binnekort zit er weer zo 'n verschrikkelijk moment aan te komen.
Ik ga weer terug naar Afrika.
Ik denk dat het moeilijk is om te begrijpen hoe het voelt.
Ze kennen me of hier of daar.
Ik heb hier al mijn familie en al mijn vrienden.
Maar daar heb ik iets wat ik hier nooit zou kunnen hebben,
En misschien kan ik iets opbouwen om van te dromen.
Het is een verdeeldheid die ik voel.
Waar ik nu ben wil ik blijven, bij mijn familie en vrienden. Waar ik vrij over straat kan lopen, op een terras kan ploffen zodra de eerste zonnestraal zich laat zien, de stad ingaan om wijntjes te drinken en terug te rollen en me helemaal te laten gaan tijdens een concert. Of gewoon lekker met de familie op de bank tv kijken.
Maar er wordt niet voor niets gesproken over de Africa bug. Want die bijt je en kruipt onder je vel, en eruit krijg je hem niet meer.
Ik ben verliefd op het land. En verliefd op alle mooie dieren waar ik mee mag werken.
Maar binnenkort word ik weer met mijn neus keihard op de feiten gedrukt.
Er is geen en en.
Er is alleen maar een of.
En vaak genoeg vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, maar ik sta er al keihard midden in.
Ik wil niemand pijn doen en niemand verliezen. Ik wil niet hoeven kiezen.
Ik hou van niemand minder of meer...
Ik kies dus gewoon niet tussen wie.
Ik kies alleen tussen waar.