vrijdag 16 november 2012

Vandaag is groen


Om de een of andere reden doet de muziek van Paul de Leeuw mij atijd denken aan de vakanties in Frankrijk toen ik nog een ondeugend klein kind was.

En specifiek aan het tennistoernooi waar mijn grote zus aan mee mocht doen, maar waar ik nog te klein voor was.

Gelukkig mocht ik wel samen met mn moeder en Anette (een vakantie kennis die mijn ouders ontmoet hebben omdat ik als kleine hummel besloot elke tent in te lopen met de woorden “Mag ik even in jullie tent kijken?”) met behulp van waterflessen en aluminium folie de wedstrijdbekers mocht maken. Tenminste als ik de tijd vond tussen het hutten bouwen en mijn tent onderzoek.

De muziek doet me denken aan mn eerste vakantieliefde, die dit 6jarige hummeltje waarschijnlijk nooit zal herinneren maar onopgemerkt door eenzelfde kabouter voor eeuwig vastgelegd is op haar eerste wegwerpcamera.

Terug ter zake. De laatste tijd speelt steeds vaker het nummer van Paul de Leeuw “Het gras zal altijd groener zijn”.

Sinds kort heb ik de echte betekenis daarvan uitgevonden.

Pas nu mis ik het kikkerlandje met de o zo verschrikkelijke politiek.

Pas nu waardeer ik de schoonheid van de natuur.

Pas nu mis ik de kou en de sneeuw.

Pas nu waardeer ik de (te veel) politie op straat.

Pas nu weet ik hoe mooi bergen kunnen zijn.

Pas nu mis ik de kersttijd met de familie enorm.

Pas nu wordt ik gelukkig van de regen.

Pas nu weet ik niet meer aan welke kant van de heuvel ik beter af ben.

donderdag 15 november 2012

Groen als Shrek


Jaloezie,

Het is één van de zeven zonden en één waar iedereen wel mee te maken krijgt.

Er zijn al ontelbare ruzies geweest door mooie mensen van het andere geslacht en zolang er relaties zijn zullen ze er altijd blijven.

 

Zo ook in de mijne, nou heb ik het voordeel dat ik tegenwoordig in the middle of no where woon. Bovendien hebben wij besloten om de plaatselijke lodge-bar geheel te vermijden gezien de rekening aan het einde van de maand.

Voor mij geen wilde weekend avonden waar de ene dronken trien na de andere zich om mijn man slingert in de club.

Maar het gevaar schuilt in elk klein hoekje en zo ook hier in the middle of the bush.

Maandelijks krijgen wij een buslading van ongeveer 20 dames en misschien 1 of 2 mannen (die of meegesleurd zijn door vrouwlief, of verdwaald zijn of gewoon verdomde slim) in onze wildernis afgeleverd. Namelijk onze vrijwilligers.

Nou zul je mij niet zo snel horen klagen over de vrijwilligers. Ik zou niet weten hoe we ooit deze plek draaiende moeten houden zonder ze en bovendien was ik er zelf één.

Maar veel van onze vrijwilligers worden bevangen door het befaamde virus; Bushfever of rangerkoorts.

Zelf wil ik graag geloven dat mijn inmiddels huwelijk voorkwam uit een connectie tussen twee personen die voor elkaar gemaakt waren en vooral niks te doen heeft gehad met dit gevreesde virus. Hoewel de eerste kriebels natuurlijk enorm versterkt werden door deze stoere wilde Bush survivor image wat deze mannen met zich meedragen. Maar dit terzijde.

Binnen de eerste vijf minuten van de aanwezigheid van deze dames wordt elk mannelijk object binnen de 250 hectare van top tot teen gescand voor een mogelijke vakantie fling.

En natuurlijk is het (niet alleen) voor de vrijgezelle werknemers een eer om de nieuwe buslading te ontvangen en te scannen.

Het is voor ons “bushbabies” een prachtig tafereel om te aanschouwen en daarna het nieuws te breken welke van de stoere rangers buiten dienst zijn. Maar natuurlijk zijn er voldoende vrouwen die zich door geen enkel relatie stadium (verliefd, verloofd, getrouwd) uit het veld laten staan.

Terwijl de Rangers (de mannen) dagelijks met deze gewillige kippen aan het werk zijn zitten de Bushbabies (vrouwen) opgescheept met de ladingen gasten die hier dagelijks de poorten binnen komen. En kijken wij uit onze ooghoeken toe hoe onze mannen er met een stuk of 10 dames van kaliber Doutzen Kruz tot Susan Boyle erop uit gaan.

Deze maand hebben wij een paar prachtige exemplaren ertussen zitten. En zowaar heeft de exacte kopie van Angelina Jolie mijn man gekozen om haar bos trofee te maken. Dagelijks wisselt ze van haar taken om (bh loos) zo dicht mogelijk langs hem te staan.

Manlief is gelukkig te naïef om zelfs meeste wanhopige versierpoging te zien en daarnaast totaal niet onder de indruk van het kleine anorexia lijfje en botoxlipjes van onze Lara Croft.

Ik moet waarschijnlijk voorzichtiger zijn voor de liefdes relaties die hij ontwikkelt met zijn leeuwenliefdes dan onze Europese krolse katten. Waarbij de laatste mij niet meer zoveel storen, de enige wie langs hem slaapt vanavond ben ik.

Gelukkig komt er zo nou en dan een verdwaald model zoals Jake Hall op tour, die de rollen vliegensvlug weer omdraait!