Als een soort ninja verwissel ik de zender zodra ik erachter kom dat hello goodbye op tv is.
Niet omdat ik dit nou zon mega slecht programma vind, maar omdat ik het gewoonweg niet aankan om het te zien.
Ik heb een hekel aan vliegvelden,
Vliegvelden betekenen bij mij eigenlijk alleen maar verdriet.
95% van de keren dat ik op het vliegveld kom betekend het afscheid nemen.
Weg gaan en mensen achterlaten.
Binnekort zit er weer zo 'n verschrikkelijk moment aan te komen.
Ik ga weer terug naar Afrika.
Ik denk dat het moeilijk is om te begrijpen hoe het voelt.
Ze kennen me of hier of daar.
Ik heb hier al mijn familie en al mijn vrienden.
Maar daar heb ik iets wat ik hier nooit zou kunnen hebben,
En misschien kan ik iets opbouwen om van te dromen.
Het is een verdeeldheid die ik voel.
Waar ik nu ben wil ik blijven, bij mijn familie en vrienden. Waar ik vrij over straat kan lopen, op een terras kan ploffen zodra de eerste zonnestraal zich laat zien, de stad ingaan om wijntjes te drinken en terug te rollen en me helemaal te laten gaan tijdens een concert. Of gewoon lekker met de familie op de bank tv kijken.
Maar er wordt niet voor niets gesproken over de Africa bug. Want die bijt je en kruipt onder je vel, en eruit krijg je hem niet meer.
Ik ben verliefd op het land. En verliefd op alle mooie dieren waar ik mee mag werken.
Maar binnenkort word ik weer met mijn neus keihard op de feiten gedrukt.
Er is geen en en.
Er is alleen maar een of.
En vaak genoeg vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, maar ik sta er al keihard midden in.
Ik wil niemand pijn doen en niemand verliezen. Ik wil niet hoeven kiezen.
Ik hou van niemand minder of meer...
Ik kies dus gewoon niet tussen wie.
Ik kies alleen tussen waar.
Sjelle
woensdag 20 maart 2013
donderdag 31 januari 2013
Het gras zal altijd groener zijn, Prt 2
Ik ben alweer een maand in Nederland..
En zoals ik al eerder zei het gras zal altijd groener zijn aan de andere kant van de heuvel, of in mijn geval 9000 km verder. Ik vindt het fijn hier tussen het groene gras, een beetje koud zo af en toe maar krijg veel warmte van allemaal lieve familie en vrienden dus die kou kan ik wel overleven..
Het aanpassen gaat makkelijker dan verwacht, ik ben nog geen wandelend ijsklontje en bovendien ben ik nog in staat een dienblad recht te houden.
Eten eigenlijk liever vreten ben ik ook niet verleerd en kan ik eindelijk weer eens van weekenden genieten.
Zelfs al in de sneeuw mogen spelen en al veel meer leuke dingen kunnen doen.
Dus zoals ik al zei: Ik vind het fijn hier tussen het groene gras.
En toch kijk ik ook weer terug naar de andere kant van de heuvel..
Want daar staat een heeel bijzonder groen grassprietje...
Eén die me altijd vasthoud als ik ga slapen,
Eén die ik heel erg mis,
Eén die gelukkig binnen 15 dagen aan deze kant van de heuvel komt kijken,
Eén waartegen ik al bijna een jaar geleden "I do" zei.
Eén die gewoon bij mij hoort in welk grasveld we ook spelen.
En zoals ik al eerder zei het gras zal altijd groener zijn aan de andere kant van de heuvel, of in mijn geval 9000 km verder. Ik vindt het fijn hier tussen het groene gras, een beetje koud zo af en toe maar krijg veel warmte van allemaal lieve familie en vrienden dus die kou kan ik wel overleven..
Het aanpassen gaat makkelijker dan verwacht, ik ben nog geen wandelend ijsklontje en bovendien ben ik nog in staat een dienblad recht te houden.
Eten eigenlijk liever vreten ben ik ook niet verleerd en kan ik eindelijk weer eens van weekenden genieten.
Zelfs al in de sneeuw mogen spelen en al veel meer leuke dingen kunnen doen.
Dus zoals ik al zei: Ik vind het fijn hier tussen het groene gras.
En toch kijk ik ook weer terug naar de andere kant van de heuvel..
Want daar staat een heeel bijzonder groen grassprietje...
Eén die me altijd vasthoud als ik ga slapen,
Eén die ik heel erg mis,
Eén die gelukkig binnen 15 dagen aan deze kant van de heuvel komt kijken,
Eén waartegen ik al bijna een jaar geleden "I do" zei.
Eén die gewoon bij mij hoort in welk grasveld we ook spelen.
dinsdag 4 december 2012
Afrikaans of Nederlands???
Met het verhuizen naar een ander land hoort natuurlijk ook
het leren van een nieuwe taal.
Gelukkig voor mij is Afrikaans de makkelijkste taal die een
Nederlander ooit kan leren., dit omdat Afrikaans meer is als een soort
kinder-Nederlands.
Zie hier Afrikaans in 3 stappen.
- Vergeet al u vervoegingen, Afrikaners doen niet aan werkwoordvervoegingen. Ek is, Jy is, Ons is en Almal is.
- Dubbele ontkenning is onmisbaar. Jy kan hom nie mis nie!
- Wees erg beschrijvend.
Hoewel dit allemaal makkelijk lijkt, zijn dit natuurlijk de
basis principes en komt er ook wel een stukje uitspraak en hier en daar een
raar woordje aan te pas. Nu ik de taal eenmaal onder de knie heb, is het voor
mij erg leuk om Nederlandse bezoekers Afrikaans te horen praten.
Zo wordt voor onze barman, die van Zimbabwe afkomt, vaak
gevraagd of hij ook Afrikaans spreekt. Zodra hij antwoord dat hij een “Bietjie
(uitgesproken als een biekie) spreek” wordt hij direct gecorrigeerd door deze
Hollander die hem uitlegt alsof hij tegen een geestelijk achtergesteld persoon
praat dat het toch echt “een BEEEETJE spreekT” is.
In plat Nederlands ouwenhoeren ze verder tegen hem tot de
barman met een groot vraagteken boven zn kop naar mij kijkt. Alsof ik vers op m’n
achterhoofd ben gedonderd doe ik of ik er niks van begrijp en hoop dat niet één
van mijn collega’s zal vertellen dat ik ook uit Hollandia kom.
Diep geërgerd gaat Professor Kaaskop der Afrikaanse taal
over op het Engels met overdreven correcte uitspraak en vraagt voor een Gin and
Tonic WHITHF lemon. Opgelucht dat hij
zijn gasten nu eindelijk kan verstaan begint mijn collega ijverig aan de
drankjes.
In het Nederlands wordt er snel geconcludeerd dat deze
meneer waarschijnlijk dan geen opleiding heeft gevolgd en hem daarom niet zal
begrijpen.
Met veel moeite hou ik mijn mond dicht. Want zelfs Wikipedia
kan deze kaaskop leren dat er in dit land officiële talen gesproken worden plus
ongeveer 7 onofficiële talen en in Zimbabwe twee andere talen gesproken worden.
De volgende dag krijg ik de eer om Doctorandus Afrikanus en
zijn metgezellen op tour te nemen. Na een moeilijk stil begin van de tour
besluit ik de vraag maar in te gooien of ze uit Nederland komen om gezamenlijk
tot de conclusie te komen dat het “o zo leuk is zo laat te ontdekken dat we
allemaal Nederlanders zijn”.
Nu zal ik eerlijk zijn en bekennen dat Nederlands praten een
beetje stroef verloopt wanneer je in het dagelijks leven Afrikaans en Engels
spreekt. Gelukkig komt minister der Nederlandse en Afrikaanse taalkunde daar
ook vrij snel achter en wordt er dit keer in mijn gezicht geconcludeerd dat
“het ABN bij mij ondertussen ver te zoeken”.
Nou beste president woordenboek: Kyk n bietjie in die
rondte, ons is in Afrika, hierso kort ons nie ABN nie, ons praat Afrikaans!
vrijdag 16 november 2012
Vandaag is groen
Om de een of andere reden doet de muziek van Paul de Leeuw
mij atijd denken aan de vakanties in Frankrijk toen ik nog een ondeugend klein
kind was.
En specifiek aan het tennistoernooi waar mijn grote zus aan
mee mocht doen, maar waar ik nog te klein voor was.
Gelukkig mocht ik wel samen met mn moeder en Anette (een
vakantie kennis die mijn ouders ontmoet hebben omdat ik als kleine hummel
besloot elke tent in te lopen met de woorden “Mag ik even in jullie tent
kijken?”) met behulp van waterflessen en aluminium folie de wedstrijdbekers
mocht maken. Tenminste als ik de tijd vond tussen het hutten bouwen en mijn
tent onderzoek.
De muziek doet me denken aan mn eerste vakantieliefde, die
dit 6jarige hummeltje waarschijnlijk nooit zal herinneren maar onopgemerkt door
eenzelfde kabouter voor eeuwig vastgelegd is op haar eerste wegwerpcamera.
Terug ter zake. De laatste tijd speelt steeds vaker het
nummer van Paul de Leeuw “Het gras zal altijd groener zijn”.
Sinds kort heb ik de echte betekenis daarvan uitgevonden.
Pas nu mis ik het kikkerlandje met de o zo verschrikkelijke
politiek.
Pas nu waardeer ik de schoonheid van de natuur.
Pas nu mis ik de kou en de sneeuw.
Pas nu waardeer ik de (te veel) politie op straat.
Pas nu weet ik hoe mooi bergen kunnen zijn.
Pas nu mis ik de kersttijd met de familie enorm.
Pas nu wordt ik gelukkig van de regen.
Pas nu weet ik niet meer aan welke kant van de heuvel ik
beter af ben.
donderdag 15 november 2012
Groen als Shrek
Jaloezie,
Het is één van de zeven zonden en één waar iedereen wel mee
te maken krijgt.
Er zijn al ontelbare ruzies geweest door mooie mensen van
het andere geslacht en zolang er relaties zijn zullen ze er altijd blijven.
Zo ook in de mijne, nou heb ik het voordeel dat ik
tegenwoordig in the middle of no where woon. Bovendien hebben wij besloten om
de plaatselijke lodge-bar geheel te vermijden gezien de rekening aan het einde
van de maand.
Voor mij geen wilde weekend avonden waar de ene dronken
trien na de andere zich om mijn man slingert in de club.
Maar het gevaar schuilt in elk klein hoekje en zo ook hier
in the middle of the bush.
Maandelijks krijgen wij een buslading van ongeveer 20 dames
en misschien 1 of 2 mannen (die of meegesleurd zijn door vrouwlief, of
verdwaald zijn of gewoon verdomde slim) in onze wildernis afgeleverd. Namelijk
onze vrijwilligers.
Nou zul je mij niet zo snel horen klagen over de
vrijwilligers. Ik zou niet weten hoe we ooit deze plek draaiende moeten houden
zonder ze en bovendien was ik er zelf één.
Maar veel van onze vrijwilligers worden bevangen door het
befaamde virus; Bushfever of rangerkoorts.
Zelf wil ik graag geloven dat mijn inmiddels huwelijk
voorkwam uit een connectie tussen twee personen die voor elkaar gemaakt waren
en vooral niks te doen heeft gehad met dit gevreesde virus. Hoewel de eerste
kriebels natuurlijk enorm versterkt werden door deze stoere wilde Bush survivor
image wat deze mannen met zich meedragen. Maar dit terzijde.
Binnen de eerste vijf minuten van de aanwezigheid van deze
dames wordt elk mannelijk object binnen de 250 hectare van top tot
teen gescand voor een mogelijke vakantie fling.
En natuurlijk is het (niet alleen) voor de vrijgezelle
werknemers een eer om de nieuwe buslading te ontvangen en te scannen.
Het is voor ons “bushbabies” een prachtig tafereel om te
aanschouwen en daarna het nieuws te breken welke van de stoere rangers buiten
dienst zijn. Maar natuurlijk zijn er voldoende vrouwen die zich door geen enkel
relatie stadium (verliefd, verloofd, getrouwd) uit het veld laten staan.
Terwijl de Rangers (de mannen) dagelijks met deze gewillige
kippen aan het werk zijn zitten de Bushbabies (vrouwen) opgescheept met de
ladingen gasten die hier dagelijks de poorten binnen komen. En kijken wij uit
onze ooghoeken toe hoe onze mannen er met een stuk of 10 dames van kaliber
Doutzen Kruz tot Susan Boyle erop uit gaan.
Deze maand hebben wij een paar prachtige exemplaren ertussen
zitten. En zowaar heeft de exacte kopie van Angelina Jolie mijn man gekozen om
haar bos trofee te maken. Dagelijks wisselt ze van haar taken om (bh loos) zo
dicht mogelijk langs hem te staan.
Manlief is gelukkig te naïef om zelfs meeste wanhopige versierpoging
te zien en daarnaast totaal niet onder de indruk van het kleine anorexia lijfje
en botoxlipjes van onze Lara Croft.
Ik moet waarschijnlijk voorzichtiger zijn voor de liefdes
relaties die hij ontwikkelt met zijn leeuwenliefdes dan onze Europese krolse
katten. Waarbij de laatste mij niet meer zoveel storen, de enige wie langs hem slaapt vanavond ben ik.
Gelukkig komt er zo nou en dan een verdwaald model zoals
Jake Hall op tour, die de rollen vliegensvlug weer omdraait!
maandag 8 oktober 2012
Voor de laatste twee en een half jaar werk ik met de mooiste
dieren,
Van baby
Naar peuter,
Naar stoute tiener,
Tot prachtige volwassenen,
Met grappige momenten,
De liefste knuffels,
Pijnlijke wonden,
De mooiste nieuwgeboren baby’s,
En soms,
De pijnlijkste momenten…
Voor mij dan.
Want hoe mooi deze dieren ook zijn, als ze kwaad zijn,
Bijten ze!
vrijdag 5 oktober 2012
Afstuderen
Ik wordt wakker met een aanhoudend gevoel van paniek.
Alweer heb ik het niet gehaald.
Het voelt als 2 uur geleden sinds ik het telefoontje heb
gekregen.
Ik moest ook gewoon die ene opdracht afgemaakt hebben.
Had ik maar beter mijn best gedaan en al die energie erin
gestoken.
Nu kan ik pas over 5 maanden afstuderen.
Ik kan niet ophouden met huilen.
Het is ondertussen drie jaar geleden dat ik ben
afgestudeerd. En nog steeds krijg ik een paar keer per maand dezelfde droom. De
droom dat ik een telefoontje krijg dat ik niet af kan studeren.
De eerste keer dat ik deze droom had duurde me het zeker 15
minuten na het wakker worden dat ik al een flinke tijd klaar ben met mijn
studies. Maar nog elke keer duurt het een paar minuten na het wakker worden om
te realiseren dat ik toch echt bezig ben om te dromen.
Ik vraag me nog steeds af wat die droom betekend?
Hunker ik van binnen om meer te leren? Mezelf verder te
ontwikkelen?
Of is het eigenlijk omdat ik weet dat ik met een beetje meer
moeite veel beter af kon studeren?
Misschien gaat het over iets heel anders en is de opdracht
dat ik weer wat woorden op papier (of computer) moet zetten.
Maar 1 ding is zeker,
In drie jaar is mijn leven FLINK veranderd.
En ik zal jullie één ding vertellen: ik zou deze drie jaar
voor een goud, of afstudeer opdracht, willen missen.
Abonneren op:
Posts (Atom)







